كرد و مقصود از حلال شدن مجازات او اين است كه مىتوان او را به حبس انداخت . « 1 » وكيع مىگويد : مقصود از آبرويش ، يعنى شكايت از او و مجازاتش ، يعنى حبس او . « 2 » نراقى مىگويد : التواء از لىّ مشتق شده و آن عبارت است از : بد ادا كردن و مماطله نمودن . « 3 » سيّد جواد عاملى مىگويد : در نقل ديگرى به جاى « عقوبته » عبارت « حبسه » آمده است و فرقى ندارد ؛ چرا كه يكى از انواع مجازات حبس است « 4 » . 6 . حدّثني زيد بن علي ، عن أبيه ، عن جدّه ، عن علي - رضي اللّه عنهم - إنّه كان يحبس في النفقة و الدين ، و في القصاص ، و في الحدود ، و في جميع الحقوق . . . ؛ « 5 » على - عليه السلام - در مورد نفقه ، بدهى ، قصاص ، حدود و در تمامى حقوق ، حبس را اعمال مىكرد . . . 7 . أتيت النبي بغريم لي ، فقال لي : ألزمه . ثم قال : يا أخا بني تميم ! ما تريد أن تفعل بأسيرك ؛ « 6 » با بدهكارم نزد پيامبر آمدم . به من فرمود : ملزمش كن كه بپردازد . آن‌گاه فرمود : اى تميمى ! با بدهكارت چه مىخواهى بكنى ؟ 8 . حدّثنا أبو بكر ، قال حدّثنا جرير ، عن طلق بن معاويه ، قال : كان لي على رجل ثلاثمائة درهم فخاصمته إلى شريح ، فقال الرجل : إنّهم وعدوني أن يحسنوا إليّ ، فقال شريح : إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى أَهْلِها . . . « 7 » و أمر بحبسه . و ما طلبت إليه أن يحبسه حتى صالحني على مائة و خمسين درهما ؛ « 8 » طلق بن معاويه گفت : من از فردى سيصد درهم طلب‌كار بودم ، از او به شريح قاضى شكايت كردم ، آن مرد گفت : اينان وعده دادند كه با من به نيكى رفتار كنند . شريح گفت :

--> ( 1 ) . همان . ( 2 ) . مصنّف ابن ابى شيبه ، ج 7 ، ص 79 ، ذيل ح 2444 . ( 3 ) . مستند الشيعة ، ج 2 ، ص 547 . ( 4 ) . مفتاح الكرامه ، ج 10 ، ص 86 . ( 5 ) . مسند زيد ، ص 265 ؛ نك : وسائل الشيعة ، ج 13 ، ص 148 ؛ نك : مصنّف عبد الرزاق ، ج 8 ، ص 306 ، ح 15312 . ( 6 ) . أقضية رسول اللّه ، ص 11 . ( 7 ) . نساء ( 4 ) آيهء 58 . ( 8 ) . مصنّف ابن ابى شيبه ، ج 6 ، ص 248 ، ح 964 ؛ مصنّف عبد الرزاق ، ج 8 ، ص 305 ، ح 15309 .